Saunterer.
591 stories
·
42 followers

0089-8862-04

1 Share

jimbonzo079 posted a photo:

0089-8862-04

Oropos Attiki Greece - 13/7/2019

Canon AE-1 & nFD 35-105mm f3.5
Lomography CN 400 (expired 2015)
Konica Minolta Dimage Scan Dual IV



Read the whole story
lamnatos
2 days ago
reply
Athens, Greece
Share this story
Delete

Super Cub

1 Share

The most important vehicle ever produced is not a Bugatti Veyron. Nor a Volkswagen Beetle, nor a Ford Model T, nor even the Benz Patent Motor Car. It’s this, the humble Honda Super Cub 50. Because well over 100million of them have been made since 1958, making it the greatest mover of the people in history.

This beautiful Technic recreation of Honda’s four-stroke underbone motorcycle comes from Khang Huynh of Flickr and features a working kick-stand, steering, and rear suspension, making it very nearly as well-equipped as the real thing.

Khang’s Super Cub is superbly presented too, and there’s more to see of his wonderful creation at his photostream – join 100million riders via the link above.



Read the whole story
lamnatos
2 days ago
reply
Athens, Greece
Share this story
Delete

The Colors of Saturn from Cassini

2 Shares
The Colors of Saturn from Cassini What creates Saturn's colors? The featured picture of Saturn only slightly exaggerates what a human would see if hovering close to the giant ringed world. The image was taken in 2005 by the robot Cassini spacecraft that orbited Saturn from 2004 to 2017. Here Saturn's majestic rings appear directly only as a curved line, appearing brown, in part, from its infrared glow. The rings best show their complex structure in the dark shadows they create across the upper part of the planet. The northern hemisphere of Saturn can appear partly blue for the same reason that Earth's skies can appear blue -- molecules in the cloudless portions of both planet's atmospheres are better at scattering blue light than red. When looking deep into Saturn's clouds, however, the natural gold hue of Saturn's clouds becomes dominant. It is not known why southern Saturn does not show the same blue hue -- one hypothesis holds that clouds are higher there. It is also not known why some of Saturn's clouds are colored gold.
Read the whole story
lamnatos
4 days ago
reply
Athens, Greece
Share this story
Delete

Heterodox Dictionary, revised

1 Share
HETERODOX DICTIONARY: tweet-sized apothegms that burrow deep and fester until the reader is thoroughly corrupted, wholly immune to all conventional dogma. The average dictionary might be more useful if you want to settle for the standard wisdom of the lexicographer, but certain terms are slippery, and require the touch of an aphorist. Especially a soi-disant … Continue reading Heterodox Dictionary, revised
Read the whole story
lamnatos
8 days ago
reply
Athens, Greece
Share this story
Delete

The Kids Aren’t All Right

1 Comment

Talk to anyone in sff publishing and they’ll tell you dystopias, stories of government control, the whole dark panoply of social sf, continue to be hard sells: that there isn’t a market for them, or that the market is only inching toward interest in them, or, or, or.

Talk to any student in my speculative fiction studies class, especially in the weeks surrounding their world-building themed creative project, and you’ll get a very different impression.

The idea behind the project is simple. Working with partners, my students investigate some concept in science, technology, philosophy, or another field and explode it outward, looking at how the world could be transformed by radical changes in how this body of knowledge is used or developed. It’s the ultimate “if this goes on” extrapolation, ending with a presentation about the world they created and some fiction dramatizing what a story set in that world might yield. And, in a world of nearly infinite possibilities, students keep returning to the same core ideas. 

Government control. Incompetent (or untrustworthy) leadership. Rampant disease. Economic inequality. Biological and environmental fragility. Unethical medical practice. In short: power gone wrong.

Over the years, this assignment has told me less about students’ ability to extrapolate an idea than about the anxieties that preoccupy their imaginations. Given the chance to imagine literally anything with the given world as only a loose basis, they imagine stories that confront the very things that trouble them most deeply. Understanding what those things are makes the assignment worth the time it takes. 

It’s worth noting my students range between sixteen and eighteen, and probably also important that the glut of dystopian fiction sf publishing has turned its back on comprises a large chunk of their formative reading. While that must exercise some influence on them, I’ve done variations on this assignment for better than ten years, and the sample size—and steady generational shift—that naturally occurs as a result bears out a certain theory.

There’s still authentic interest in dystopia because the fear of selfish, grasping, powerful leaders who seek to control based on self-interest and bad faith isn’t science fiction for today’s teenagers. It’s the given world. It’s their reality.

image via FailedArchitecture.com

Take a moment to consider the facts:

1.) Teenagers live in a liminal space between adulthood and childhood.

We expect teens to become adults (often, much sooner than they should have to) and to make that happen, we heap adult expectations on them. But teenagers rarely benefit from adult privileges commensurate with those responsibilities. The focus on them being “responsible” is rarely driven by how it benefits or empowers them. Instead, it’s about serving the needs of adults, maintaining order, and (at times) relegating them to a kind of monitoring-for-monitoring’s sake. Dystopian narratives, which so often feature people whose responsibilities to a community are valued above their personal liberty, and leadership structures who trust only themselves, rather than the judgments of their citizenry, resonate with my students because they are only an extrapolation of a reality they are forced to live.

2.) Teenagers are aware of their potential for power. And they know the powerful fear it.

The Parkland shootings. The #MeToo movement. The unionization of student workers on college campuses. You don’t have to dig too deeply into recent history to find ways young people respond to the power structures around them, and to these structures’ failures. Teenagers are all too aware of the imperfect world in which they live. They’re also—in part, because of their frustrating liminality—driven to make others aware of it, too: to organize change by organizing the people around them. Narratives of revolution spearheaded by outsiders, lone wolves, and cells of dissidents don’t register as cliches to this generation because they’ve provided a model for how to survive in a world run by people who either won’t take them seriously, or who see them as a danger or nuisance

3.) Awareness of power and responsibility disparity sharpens teenagers’ sense of fear.

Most of the dystopian worlds my students construct follow the familiar pattern of good intentions gone terribly wrong. Perhaps a technology is invented that promises to preserve the environment, or cure an illness, or curb crime. Perhaps some new political or economic policy takes hold, seeking to end some injustice. Inevitably, these well-intended ventures fail, creating new inequalities and destruction. The trade-offs are never really “worth it.”

Teenagers don’t just fear that our leaders will rule unfairly or selfishly. They worry they will lead stupidly. And teens’ knowledge that they are expected to participate in their world like adults, but not given the authority or influence of adults unless they seize it for themselves, leaves them rightfully afraid of how others’ stupidity will leave them reaping the whirlwind. 

These facts of life for teenagers leave us, as storytellers, with a responsibility we should not shirk—and especially not with “the market” as an excuse. We have a responsibility to tell stories of how people can improve their imperfect worlds. We especially owe the world stories of how young people can do this. But the variation on the dystopian theme that we’ve largely been missing is that these young characters shouldn’t have to do it alone. 

We need dystopias that are intergenerational. We need stories that show leadership and action, productive commitment to a real and well-considered common good, where the tough choices don’t just fall on young people. Stories of hope for change and change-making don’t belong only to YA, with adult figures acting as disposable secondaries or, just as often, impediments. These stories and the responsibilities they bring should belong to all of us. They should model the way forward.

After all, my students are inheriting a world we made for them. Isn’t it past time we told them the story of how we, too, are committed to making it better?

Read the whole story
lamnatos
11 days ago
reply
> Teenagers don’t just fear that our leaders will rule unfairly or selfishly. They worry they will lead stupidly. And teens’ knowledge that they are expected to participate in their world like adults, but not given the authority or influence of adults unless they seize it for themselves, leaves them rightfully afraid of how others’ stupidity will leave them reaping the whirlwind.
Athens, Greece
Share this story
Delete

Ο εθνικός μας ατομικισμός

1 Share

Photo 14-3-20, 15 05 25

Από το 2005 που γράφω εδώ δυο-τρεις φορές έχω ακούσει την κριτική ότι είμαι μισέλληνας και ρατσιστής κατά των Ελλήνων. Προσπερνώντας τον παραλογισμό τέτοιων ισχυρισμών απλώς επισημαίνω ότι με απασχολούν τα τυφλά σημεία των κοινωνιών, και μάλιστα της ελληνικής κοινωνίας ― αφού τυγχάνω Έλληνας.

Απεχθάνομαι τους ανιστορικούς και αταξικούς λήρους περί λαού (που δεν είμαστε), περί Ευρώπης (που επίσης δεν είμαστε), περί Βαλκανίων (που όταν τσαντιζόμαστε νομίζουμε ότι είμαστε αλλά δεν είμαστε και πολύ). Επίσης περιφρονώ διάφορα κηρύγματα και χρηστομάθειες περί ατομικής ευθύνης όταν δεν θέλουν να αγγίξουν σοβαρούς παράγοντες (την εξουσία, την πατριαρχία, τον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό…) με το υποκριτικό πρόσχημα ότι «αυτά» είναι περίπου φυσικοί νόμοι…

Πιστεύω ωστόσο ότι βαραίνουν πάνω μας «η αγροτοποιμενική βαρβατίλα και βαρβαρότητα, που βεβαίως έχει επιμολύνει και την δυσκοίλια κομμουνιστική Αριστερά μας […]. Φαντασία δεν υπάρχει χωρίς ελευθερία και ελευθερία στην Ελλάδα υπήρχε και υπάρχει μόνο στις μεγαλύτερες ή στις παλιότερες πόλεις, γι’ αυτό και λοιδωρούνται τόσο πολύ. Με δυο λόγια: μας απασχολεί υπερβολικά μη μας κακολογήσουν. Αυτό είναι πρόβλημα σε μια κλειστή κοινωνία, όπου το ταλέντο γίνεται ορατό επειδή χλευάζεται».

Παράλληλα, μας κατατρύχει και η «γενικευμένη απαξίωση του δημόσιου χώρου στην Ελλάδα […]: ο δημόσιος χώρος στην Ελλάδα είναι νομανσλάνδη. Αυτό φαίνεται από τις πρακτικές της θείτσας Μαριγώς, που έχει αυλή λαμπίκο και σπίτι να ντρέπεσαι να πατήσεις αλλά πετάει τα σκουπίδια στο άδειο οικόπεδο, στον δημόσιο δρόμο, στον γιαλό κτλ., μέχρι τον φοιτητή που σπάει εποπτικό εξοπλισμό ξεφτιλίζοντας την κατάληψη, από τη χαρούμενη οικογένεια που μαζεύει τα σκουπίδια της από το κωλομώλ, τα βάζει σε ροζ πλαστική σακούλα περιπτέρου, και τα σουτάρει στην άκρη του δρόμου, μέχρι το γκρούβαλο που παριστάνει τον φυσιολάτρη αλλά είναι απλώς γκρούβαλο».

Τα παραπάνω βεβαίως είναι γνωστά και σχεδόν προφανή. Αυτό που δεν θέλουμε να συζητάμε είναι ο βαθύς ατομικισμός μας:

«Για τον Έλληνα υπάρχει η πάρτη μου, το σόι μου, άντε το χωριό μου το πολύ πολύ και όλοι οι υπόλοιποι να πάτε στον διάολο· θα ζήσω με γνώμονα τη γνώμη του κόσμου, αλλά ο «κόσμος» είναι το σόι και οι συγχωριανοί μου. Εξού και η πολύτιμη λειτουργία της ομερτάς και της υποκρισίας, τα «κάνε ό,τι θες αλλά μη μας το λες», «μακριά από πάνω μας κι όπου θέλει ας πάει» κ.ο.κ.»

Νομίζω ότι μας δυσκολεύει πάρα πολύ κάθε δραστηριότητα ή πρωτοβουλία που αποσκοπεί στο να δείξουμε αλληλεγγύη σε αγνώστους. Η έννοια της κοινότητας είναι επίσης πάρα πολύ προβληματική στην Ελλάδα: υφίσταται μόνον ως ιδέα και σπάνια σαν κάτι που μπορεί να κινητοποιήσει ανθρώπους για να δράσουν και να συμπεριφερθούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και η χριστιανική φιλανθρωπία στην Ελλάδα αποτελεί μια σχεδόν ιδιωτική υπόθεση· παράλληλα, κατά την έξαρση της Μνημονιοκρατίας οι δομές αλληλεγγύης κυριαρχούνταν από αναρχίζοντες κι από αριστερούς, από ανθρώπους δηλαδή των οποίων η αλληλεγγύη είναι ζήτημα αρχής κι όχι κάποια αντανακλαστικό «παραδοσιακού» χαρακτήρα. Αν κάποιος θεωρεί ότι όλα αυτά είναι λοιδωρίες θεωρητικής αφόρμησης, ας δει τι έγινε μετά την αθώωση βιαστών στην Ισπανία και μετά τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα ― κι εδώ μιλάμε για δύο εξίσου σεξιστικές κοινωνίες με συντηρητικά αντανακλαστικά αγροτοποιμενικής προέλευσης.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν αισθανόμαστε καθόλου ότι ανήκουμε σε κάποια κοινότητα πέρα από την οικογένειά μας και το σόι μας ή (άντε) την ποδοσφαιρική ομάδα μας. Όλη η ρητορική γύρω από των Ελλήνων τις κοινότητες και τους κυκλωτικούς χορούς τους εξαντλείται ακριβώς εκεί: στο επίπεδο μιας ρητορικής, ως ένα στοιχείο μιας εν πολλοίς επινοημένης παράδοσης. Η βροντερή απουσία κάθε είδους «κοινοτικού πνεύματος» γίνεται αισθητλη στα χωριά μας όσο πουθενά αλλού, όπου βεβαίως ο καθένας είναι για την πάρτη του και τέλος.

Δεν είναι ακατανόητο το γεγονός ότι σε μια χώρα της οποίας τις κοινότητες άλεσε ο Εμφύλιος κάθε επίκληση σε κοινοτικές ή συλλογικές προσπάθειες συλλογικού χαρακτήρα αντιμετωπίζεται σχεδόν αυτομάτως με χλευασμό ή ψόγο, ως κάποια απάτη με σκοπό την κερδοσκοπία ή ως δυτικοφερμένη απολιτίκ αφέλεια. Αυτά τα αντανακλαστικά είναι διακιολογημένα εν πολλοίς, αν αναλογιστεί κανείς τα κίνητρα στην Ελλάδα όσων ζητούν την εθελοντική εργασία μας στο όνομα κάποιου συλλογικού σκοπού. Για την κοινότητα και κάτι τέτοια νοιάζονται κάτι κουτόφραγκοι, άλλωστε.

Ακόμα πιο επώδυνα, δεν μας μεγαλώνουν σε αυτόν τον τόπο ως μέλη κάποιας κοινότητας, για να ανήκουμε κάπου και για να προσφέρουμε σε κάποιους ― πέρα από ένα «να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία», συνώνυμο συνήθως του να ενταχθείς στην αγέλη των νοικοκυραίων. Οι γονείς μας μας μεγαλώνουν για να μας δουν όπως οι ίδιοι επιθυμούν και για να πάμε εμείς ως ατομικότητες μπροστά, γαμώντας στην ανάγκη τους άλλους.

Είμαστε στερεά και με πείσμα ατομικιστές.



Read the whole story
lamnatos
13 days ago
reply
Athens, Greece
Share this story
Delete
Next Page of Stories